Re-cover

Με ξεγέλασε ο ήλιος σήμερα. Νόμιζα πως θα έβρεχε ασταμάτητα όπως κανονικά θα άρμοζε.  Ανακουφίστηκα. Σημάδι λέω θα είναι, πως όλα είναι καλά. Μακάρι.

Δεν έχω πλέον τρόπους να στείλω μια ευχή. Ούτε να την πω. Σε ποιόν να τη πω;  Λες και θα την καταλάβει όπως της πρέπει. Αυτό εδώ μου έμεινε μαζί με κάτι αρώματα και χρώματα της γειτονιάς με εκείνους τους κάδους που ποτέ δεν με άφηναν να παρκάρω όπως θα ήθελα.

Κάτι σκαλιά που παραπατούσα και τί περίεργο είχα χέρι να κρατηθώ, ένα χαμόγελο ικανοποιήσης στο άκουσμα λεγόμενων που έχω ξεχάσει πως προφέρονται. 

Τις φλέβες των χεριών να ξεμυτίζουν από το πουθενά των αγκώνων,  μια στάλα ιδρώτα σε σεντόνια από άμμο και τις σαπουνάδες στο πλακάκι του μπάνιου από αυτό το σιφόνι που ήταν μόνιμα χαλασμένο.

Έχω ξεχάσει τι πατάω μετά τον τριψήφιο στο κινητό. Λησμονώ τα υποκοριστικά μου, έχει αρχίσει να ξεθωριάζει η αγαπημένη μου φωτογραφία πάνω στο μπαουλάκι που είναι στο δωμάτιο. Είναι;

Τα ντεσιμπέλ της φωνής ολοένα και χαμηλώνουν, αραιώνουν, φτάνουν να εξαφανίζονται όπως περνούν οι μήνες.  Στο τέλος είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Δεν με νοιάζει σήμερα που τα μαλλιά μου μυρίζουν τσιγάρο. Ούτε πως κάθεται η μπλούζα πάνω μου.

Θέλω να ακούσω το Return to innocence και να πω “αστεράκι μου”.

Κάποτε νόμιζα πως είχα ταλέντο στις ξένες γλώσσες. Σήμερα, ειδικά σήμερα, αυτή μου

είναι ακαταλαβίστικη.

Χρόνια πολλά.

 

Ματιά στο ταβάνι

  Σήμερα λέω να φορέσω το άλλο μου ζευγάρι μάτια και να βγω να το γιορτάσω.  Είναι αυτό που κρατάω για ειδικές περιστάσεις χωρίς να ξέρω ποιες είναι αυτές.  Με κούρασαν μωρέ αυτά, βλέπουν συνέχεια τα ίδια πράγματα.

Είναι σαν να κάθεσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, να κοιτάς το ταβάνι και να περιμένεις μπας και αποφασίσει να αλλάξει χρώμα ξαφνικά. Παίζεις με τις άκρες των μαλλιών σου βγάζοντας αναστεναγμούς και ξεφυσώντας από ανία..

Ποτέ δεν κατάλαβα όμως αυτό που λένε «δεν θέλω να κάνω τίποτα σήμερα, μόνο να κοιτάω τους τοίχους».  Μας πως στο καλό γίνεται αυτό, θέλω να μου πείτε.  Όσοι τέλος πάντων το κάνετε και το πιστεύετε.  Είναι δυνατόν να κοιτάς τους τοίχους μόνο χωρίς να σκέφτεσαι; Έστω και μέσα στην ανία, ανάμεσα στις κουβέρτες που βαριέσαι ακόμα και να στρώσεις, πέφτοντας πάνω τους πιο απότομα και από ένα μήλο στο χώμα, κάπου εκεί που κοιτάς τις ανταύγειες από τα μαλλιά και το ταβάνι που να…να, αλλάζει χρώμα…σκέφτεσαι! 

( Μήπως πρέπει να σηκωθώ; Χάνω το χρόνο μου έτσι. Λες να ρίξω κανά ύπνο; Αράζω που αράζω δηλαδή…Το βράδυ θα βγούμε τελικά; Τι να φάω αύριο; Κι αν χαλάσει η δίαιτα; Να κάνω τσιγαράκι τώρα ή θα σπάσω το φράγμα των 5 την μέρα; Πλήρωσα το τηλέφωνο ή αύριο θα έχω πάλι κλήσεις από άγνωστο;Μα που έβαλα τη δήλωση της εφορίας; Πώς βαριέμαι να ξυπνήσω για δουλειά. Λέω να πάω στην Έκθεση αυτή στου Ψυρρή. Ωραία θα ‘ναι…σιγά μη ξεκουνηθεί κανένας να ‘ρθει μαζί μου. Κι αυτό το έργο ρε γαμώτο που έχει βγει εδώ και δυό βδομάδες στο σινεμά, όλο λέω να το δω κι όλο δεν πάω.  Αυτό το κωλομάθημα ποτέ δεν θα το περάσω.  Κι αυτή η στρίντζο δεν με περνάει, μα ένα μάθημα ρε γαμώτο για το πτυχίο. Ναι, λες και θα το χρησιμοποιήσω σύντομα. Αλήθεια το πλυντήριο θα έχει τελειώσει τώρα;  Τίποτα, τίποτα, ποιο μαγαζί και ποιο κουτούκι μου λέει τώρα η Ελένη; Αφού πάλι οι δυό τους θα ‘ναι. Ακόμα κι εγώ κουράστηκα να παίζω τη φαναρτζού. Φαντάσου δηλαδή! Έχω και γήπεδο αύριο, δουλειές με φούντες δηλαδή……..…..Τόση ώρα αναρωτήθηκε κανείς που είμαι; Αυτό το τηλέφωνο έχει νεκρώσει τελευταία. Λείπω σε κανέναν; ) 

Πάω να βρω το κλειδί του συρταριού που φυλάω το εκλεκτό ζευγάρι ματιών.

Θα βγω να το γιορτάσω. Θα βάλω και κόκκινο κραγιόν.

 

Η επανένταξη…

…είναι σκληρή. Ειδικά μετά από τόσο καιρό.

Δείξτε επιείκια, το καινούριο μικρόφωνο προσπαθεί να ενσωματωθεί με τις σκέψεις μου ακόμα.

 Μου λείψατε γαμώτι.

Α! Καλά είμαι ρέι

 

Σιωπή

Εκτός από χρυσός είναι και ανάγκη.

Προλαβαίνοντας όσα μπορεί να ακουστούν έξω από μένα..

Προλαβαίνοντας όσους ψάχνουν απαντήσεις σε ηλίθιες ερωτήσεις…

Προλαβαίνοντας εμένα πριν γίνω ό,τι φοβάμαι.

Καλύτερα να κλείσω το μικρόφωνο μου μέχρι να βρω καινούριο.

Έμεινα από μπαταρίες..

 

Μόνο εσύ…

 

  Προσπαθώ να σου γράψω..μα δεν ξέρω τι. Λες και θα μπεις κάποια μέρα εδώ μέσα θα το διαβάσεις και θα τρέξεις ξανά κοντά μου να μου πεις πόσο λυπάσαι για τις στιγμές που χάσαμε. Κι ύστερα θα με σφίξεις τόσο πολύ που θα κοντεύω να χάσω την ανάσα μου, μα δεν θα με νοιάζει, θα ‘μαι στην αγκαλιά σου. Εκεί που ανήκω. Μα ξέχασα, δεν ξέρεις καν να διαβάζεις ελληνικά. Ίσως όμως να χεις μάθει. Ίσως να μπορείς πια να διαβάζεις και εκείνη την κάρτα που σου είχα γράψει.  Μα κι αν δεν έχεις μάθει δεν πειράζει, φτάνει που ξέρεις να διαβάζεις τις σκέψεις μου, εσύ, μόνο εσύ. 

Κάθε φορά που ουρλιάζω μέσα μου το όνομά σου εσύ ήρεμος μου απαντάς  “Σσσσ σε ακούω, είμαι μαζί σου” και τότε μόνο ηρεμώ. Τότε μόνο βρίσκω γαλήνη…κλείνω τα μάτια και σε βλέπω. Μα τι χαζή που είμαι, και βέβαια είσαι εδώ. Γιατί ουρλιάζω σαν τρελλή; Ποτέ δεν έφυγες. Γιατί μου λείπεις; Ποτέ δεν με άφησες. Γιατί όλοι προσπαθούν να με πείσουν πως δεν υπήρξες; Υπάρχεις. Εσύ με κρατάς, μόνο εσύ.

Κι αν η ζωή μου είναι “τσιγγάνικη” εσύ μου το έμαθες κι αυτό. Να ρουφάω κάθε μου στιγμή. Και όταν όλα πάνε στραβά, ξέρω θα ρθει κάτι απρόσμενα όμορφο…όπως ήρθε τότε, ε; Και κάνω πράξη όσα μου είπες, και προσπαθώ να τα μεταφέρω σε όσους ανθρώπους αγαπώ, για βρούν μέσα στην καθημερινότητα την ομορφιά της ζωής που μου έμαθες εσύ, μόνο εσύ.

Απόψε όμως σου γράφω γιατί δεν θέλω να φωνάξω το όνομά σου. Δεν θέλω να σε φέρουν κοντά μου οι σκέψεις μου. Θέλω να έρθεις και να ακουμπήσεις το χέρι σου στο χέρι μου. Θέλω να σε νιώσω δίπλα μου. Να σε μυρίσω και ακούσεις την καρδιά μου που θα ναι έτοιμη να εκραγεί, να γίνει χίλια κομμάτια, να γίνει σκόνη, χρυσόσκονη και να σε λούσει. Θέλω τα μάτια μου να δούνε εσένα, εσένα και τίποτε άλλο.

Δεν έχω άλλες λέξεις. Δεν έχω άλλη αντοχή. Δεν έχω άλλα ψέματα να μου πω. Θέλω εσένα, μόνο εσένα. Περιμένω εσένα, μόνο εσένα. Αγαπάω εσένα…μόνο εσένα!

Υ.Γ. Μην το χρεώσετε στην μικρή νεράιδα..εκείνη κοιμάται εδώ δίπλα μου. Το be είναι διπλό εξάλλου, έτσι δεν είναι;